Όσο είσαι στο σπίτι με το μικρό σου λες όλη την ώρα άντε να επιστρέψω στο γραφείο να ξελαμπικάρω λίγο. Και φτάνει όντως αυτή η στιγμή. Πηγαίνεις στο γραφείο σου, δουλεύεις,κοινωνικοποιήσε πάλι και φτάνει η στιγμή που επιστρέφεις πάλι σπίτι.
Εκείνη τη στιγμή λοιπόν λες: ΑΧ το παιδάκι μου, έχασα όλη την ημέρα και τώρα εσύ μου κρατάς μούτρα! Είναι απίστευτο πως ένα τόσο δα μικρό πλασματάκι μπορεί να σου κρατήσει μούτρα και να νοιώσεις εκείνη τη στιγμή ότι χάνετε η γη κάτω από τα πόδια σου.
Με τις ημέρες όμως συνηθίζει αυτή την απουσία και όταν γυρίζεις πλέον σπίτι από το γραφείο απλά σου σκάει ένα τεράστιο χαμόγελο και όταν το παίρνεις αγκαλιά κρατιέται τόσο δυνατά από πάνω σου που είναι σα να σου λέει: μην με αφήσεις, σε αγαπώ πολύ, μου έλειψες.
Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που ξαφνικά αδειάζεις και καταλαβαίνεις ότι μεγαλύτερη σημασία έχει αυτό. Να είσαι στο σπιτάκι σου, με την οικογένεια σου. Ότι και εάν σου έχει συμβεί στη δουλειά όταν επιστρέφεις και βλέπεις αυτό το πλασματάκι όλα είναι και πάλι more than ok!!!!!!!
Το κρίμα είναι βέβαια ότι χάνεις ατελείωτα νέα πράγματα που κάνει στην καθημερινότητά του και έχεις τη γιαγιά να σου λέει: έκανε αυτό σήμερα, έκανε το άλλο και εσύ απλά ακούς και περιμένεις τη στιγμή που θα το κάνει και σε σένα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου