Είναι πραγματικά απίστευτο πόσο γρήγορα μεγαλώνουν... από τον 2ο μήνα της ζωής τους πλέον μπορούν να επικοινωνούν μαζί σου.
Το κλάμα τους είναι πλέον διαφορετικό. Όταν πεινάνε κλαίνε έντονα και εάν δεν τους φέρεις το γαλατάκι τους δεν σταματάνε για κανένα λόγο. Όταν θέλουν αγκαλιά είναι το κλάμα το ψεύτικο που σε κοιτάνε, κλαίνε, σε κοιτάνε πάλι κλαίνε και όταν πας να κάνεις την κίνηση να τα πάρεις αγκαλιά σταματάνε και σου χαμογελάνε. Είναι τόσο μα τόσο έξυπνα και πραγματικά σε κάνουν ότι θέλουν.
Όταν πάλι θέλουν αλλαγή πάνας έχουν ένα κλάμα ενόχλησης που όταν τα ακουμπήσεις στην αλλαξιέρα τους αρχίζουν και σου χαμογελάνε πάλι διότι κατάλαβες τι θέλανε να πουν.
Είναι πραγματικά απίστευτο ότι μπορείς τελικά να ξεχωρίσεις αυτά τα κλάματα.
Επίσης είναι πραγματικά απίστευτο ότι ο μικρός αυτός μπόμπιρας είναι τελικά τόσο έξυπνος που βρίσκει τρόπους να σου εξηγήσει τί πραγματικά θέλει.
Στον 3ο-4ο μήνα περίπου αρχίζει να μιλάει μόνος του και να φωνάζει δυνατά για να ακούσει τη φωνή του. Έχει τόσο πλάκα διότι πραγματικά θέλει να σου μιλήσει εκείνη την στιγμή αλλά δεν ξέρει τις λέξεις. Του μιλάς και σε προσέχει και προσπαθήσει να σε μιμηθεί. Μέχρι που κάποια στιγμή αρχίζει να μιμείται τους ήχους που κάνεις. Ο δικός μας ο μπόμπιρας πλέον όταν είναι στην αγκαλιά να για κοιμηθεί κάνει μόνος του οοοοοο, οοοοοο, οοοο διότι έτσι έμαθε από τις γιαγιά Γιωργία και τη γιαγιά Ελένη.
Πόσο σημαντικό είναι επίσης να του κάνεις επαναλαμβανόμενα πράγματα που του αρέσουν. Ο μπαμπάς μας τον κάνει αεροπλανάκι σχεδόν κάθε μέρα. Πλέον το έχει μάθει και όταν είναι να πάει να τον σηκώσει ψιλά πριν ακόμα κάνει την κίνηση ο μικρός βάζει τα γέλια.
Και φαντάσου είναι ακόμα 4 μηνών και έχουμε ξετρελαθεί με όλα αυτά. Που να μεγαλώσει και άλλο και να ξεκινήσει να λέει τις πρώτες του λεξούλες.
Πραγματικά η μεγαλύτερη ευτυχία είναι να είσαι γονέας, καθώς επίσης και να έχεις έναν μπαμπά που πραγματικά ασχολείται τόσο πολύ με τον μικρό σου μπόμπιρα.
Το κλάμα τους είναι πλέον διαφορετικό. Όταν πεινάνε κλαίνε έντονα και εάν δεν τους φέρεις το γαλατάκι τους δεν σταματάνε για κανένα λόγο. Όταν θέλουν αγκαλιά είναι το κλάμα το ψεύτικο που σε κοιτάνε, κλαίνε, σε κοιτάνε πάλι κλαίνε και όταν πας να κάνεις την κίνηση να τα πάρεις αγκαλιά σταματάνε και σου χαμογελάνε. Είναι τόσο μα τόσο έξυπνα και πραγματικά σε κάνουν ότι θέλουν.
Όταν πάλι θέλουν αλλαγή πάνας έχουν ένα κλάμα ενόχλησης που όταν τα ακουμπήσεις στην αλλαξιέρα τους αρχίζουν και σου χαμογελάνε πάλι διότι κατάλαβες τι θέλανε να πουν.
Είναι πραγματικά απίστευτο ότι μπορείς τελικά να ξεχωρίσεις αυτά τα κλάματα.
Επίσης είναι πραγματικά απίστευτο ότι ο μικρός αυτός μπόμπιρας είναι τελικά τόσο έξυπνος που βρίσκει τρόπους να σου εξηγήσει τί πραγματικά θέλει.
Στον 3ο-4ο μήνα περίπου αρχίζει να μιλάει μόνος του και να φωνάζει δυνατά για να ακούσει τη φωνή του. Έχει τόσο πλάκα διότι πραγματικά θέλει να σου μιλήσει εκείνη την στιγμή αλλά δεν ξέρει τις λέξεις. Του μιλάς και σε προσέχει και προσπαθήσει να σε μιμηθεί. Μέχρι που κάποια στιγμή αρχίζει να μιμείται τους ήχους που κάνεις. Ο δικός μας ο μπόμπιρας πλέον όταν είναι στην αγκαλιά να για κοιμηθεί κάνει μόνος του οοοοοο, οοοοοο, οοοο διότι έτσι έμαθε από τις γιαγιά Γιωργία και τη γιαγιά Ελένη.
Πόσο σημαντικό είναι επίσης να του κάνεις επαναλαμβανόμενα πράγματα που του αρέσουν. Ο μπαμπάς μας τον κάνει αεροπλανάκι σχεδόν κάθε μέρα. Πλέον το έχει μάθει και όταν είναι να πάει να τον σηκώσει ψιλά πριν ακόμα κάνει την κίνηση ο μικρός βάζει τα γέλια.
Και φαντάσου είναι ακόμα 4 μηνών και έχουμε ξετρελαθεί με όλα αυτά. Που να μεγαλώσει και άλλο και να ξεκινήσει να λέει τις πρώτες του λεξούλες.
Πραγματικά η μεγαλύτερη ευτυχία είναι να είσαι γονέας, καθώς επίσης και να έχεις έναν μπαμπά που πραγματικά ασχολείται τόσο πολύ με τον μικρό σου μπόμπιρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου