Τις πρώτες 40 ημέρες που είσαι σπίτι με αυτό το πλασματάκι πραγματικά είσαι και πάλι χαμένη. Είσαι τόσο ευτυχισμένη και παράλληλο τόσο μα τόσο κουρασμένη.
Ο πιο σημαντικός άνθρωπος όλες αυτές τις ημέρες είναι ο άντρας σου. Είναι αυτός που την ώρα που νομίζεις ότι είσαι η χειρότερη μάνα του κόσμου εκείνη την στιγμή θα σε στηρίξει, είναι αυτός που όταν βάλεις τα κλάματα για άλλη μια φορά θα κάτσει μαζί σου, είναι εκείνος που ενώ δουλεύει την επόμενη ημέρα θα ταΐσει το μωρό στις 4 το πρωί. Είναι αυτός που θα σε βοηθήσει με τον απογαλακτισμό και πραγματικά δεν θα νοιώσεις άσχημα. Χωρίς τον άνθρωπό σου αυτές οι 40 ημέρες πραγματικά δεν βγαίνουν. Πραγματικά το πιστεύω ότι οι πατεράδες θα έπρεπε και αυτοί από το νόμο να έχουν τουλάχιστον 10 ημέρες άδεια μετά τον τοκετό. Μπορεί να μην γεννήσανε στην κυριολεξία αλλά σίγουρα και αυτοί περνάνε την μετά εγκυμοσύνη σοκαριστική περίοδο.
Μέσα από αυτές λοιπόν τις σκέψεις θα ήθελα να ευχαριστήσω τον απίστευτο άντρα μου.
Το πιο σημαντικό πράγμα αυτές τις 40 ημέρες είναι να μην μείνεις μέσα στο σπίτι. Μπορείς άνετα να βγαίνεις έστω και για μια ωρίτσα, να σταματήσεις να φοράς όλη την ώρα τις πυτζάμες σου, να βαφτείς λίγο και να αφήσεις έστω και για μια ωρίτσα το παιδάκι σου για να πας να ψωνίσεις κάτι καινούργιο.
Ένα ακόμα σημαντικό είναι να μπορείς το μεσημέρι να την πέφτεις και εσύ για ύπνο μαζί με το παιδί.... κάποια στιγμή οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν.
Εάν πάλι νοιώσεις ότι θέλεις να κλάψεις να το κάνεις, να πάρεις το μεγάλο κουτί με τα χαρτομάντιλα και να ξεσπάσεις. Βγάλτα όλα από μέσα σου. Είναι ένα ξέσπασμα που πραγματικά πιστεύω ότι το έχουμε ανάγκη. Όλα αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα, όλα αυτά είναι θέμα ορμονών.
Κάτι ακόμα που θα ήθελα να μοιραστώ είναι το θέμα του αλλάγματος. Τις πρώτες ημέρες αλλάζαμε το μικρό μας μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, και αυτό φυσικά αναστατωνόταν. Τελικά μετά από αρκετές ημέρες το τελευταίο άλλαγμα γινόταν στις 12.00 το βράδυ και το επόμενο πάλι στις 7.00 το πρωί. Το παιδάκι μας άρχισε να βρίσκει την ηρεμία του.
Δεν λέω, δεν ηρεμούν τα παιδάκια από τη μια στιγμή στην άλλη αλλά εάν ξεκινήσεις να μην τα ενοχλείς τις βραδινές ώρες μαθαίνουν πιο γρήγορα ότι τώρα είναι ώρες ησυχίας και μάλλον ύπνου. Λέω μάλλον διότι εγώ αν και τυχερή το παιδάκι μου στον 2ο μήνα ξεκίνησε να κοιμάται όλο το βράδυ. Αυτό όμως ήθελα μια διαδικασία καθημερινής ρουτίνας.
Το απόγευμα χαμηλώνουμε τα φώτα, το βράδυ τα φώτα είναι κλειστά, στα γεύματα από τις 23.00 και μετά δεν του μιλάγαμε καθόλου και ξεκινήσουμε πάλι να του μιλάμε από το γεύμα των 07.00. Αυτό είναι ακόμα η καθημερινότητά μας.
Μπορεί να έτυχε, είναι σίγουρα και στο παιδί, αλλά τι να πω τουλάχιστον ΠΕΤΥΧΕ!
Ο πιο σημαντικός άνθρωπος όλες αυτές τις ημέρες είναι ο άντρας σου. Είναι αυτός που την ώρα που νομίζεις ότι είσαι η χειρότερη μάνα του κόσμου εκείνη την στιγμή θα σε στηρίξει, είναι αυτός που όταν βάλεις τα κλάματα για άλλη μια φορά θα κάτσει μαζί σου, είναι εκείνος που ενώ δουλεύει την επόμενη ημέρα θα ταΐσει το μωρό στις 4 το πρωί. Είναι αυτός που θα σε βοηθήσει με τον απογαλακτισμό και πραγματικά δεν θα νοιώσεις άσχημα. Χωρίς τον άνθρωπό σου αυτές οι 40 ημέρες πραγματικά δεν βγαίνουν. Πραγματικά το πιστεύω ότι οι πατεράδες θα έπρεπε και αυτοί από το νόμο να έχουν τουλάχιστον 10 ημέρες άδεια μετά τον τοκετό. Μπορεί να μην γεννήσανε στην κυριολεξία αλλά σίγουρα και αυτοί περνάνε την μετά εγκυμοσύνη σοκαριστική περίοδο. Μέσα από αυτές λοιπόν τις σκέψεις θα ήθελα να ευχαριστήσω τον απίστευτο άντρα μου.
Το πιο σημαντικό πράγμα αυτές τις 40 ημέρες είναι να μην μείνεις μέσα στο σπίτι. Μπορείς άνετα να βγαίνεις έστω και για μια ωρίτσα, να σταματήσεις να φοράς όλη την ώρα τις πυτζάμες σου, να βαφτείς λίγο και να αφήσεις έστω και για μια ωρίτσα το παιδάκι σου για να πας να ψωνίσεις κάτι καινούργιο.
Ένα ακόμα σημαντικό είναι να μπορείς το μεσημέρι να την πέφτεις και εσύ για ύπνο μαζί με το παιδί.... κάποια στιγμή οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν.
Εάν πάλι νοιώσεις ότι θέλεις να κλάψεις να το κάνεις, να πάρεις το μεγάλο κουτί με τα χαρτομάντιλα και να ξεσπάσεις. Βγάλτα όλα από μέσα σου. Είναι ένα ξέσπασμα που πραγματικά πιστεύω ότι το έχουμε ανάγκη. Όλα αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα, όλα αυτά είναι θέμα ορμονών.
Κάτι ακόμα που θα ήθελα να μοιραστώ είναι το θέμα του αλλάγματος. Τις πρώτες ημέρες αλλάζαμε το μικρό μας μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, και αυτό φυσικά αναστατωνόταν. Τελικά μετά από αρκετές ημέρες το τελευταίο άλλαγμα γινόταν στις 12.00 το βράδυ και το επόμενο πάλι στις 7.00 το πρωί. Το παιδάκι μας άρχισε να βρίσκει την ηρεμία του.
Δεν λέω, δεν ηρεμούν τα παιδάκια από τη μια στιγμή στην άλλη αλλά εάν ξεκινήσεις να μην τα ενοχλείς τις βραδινές ώρες μαθαίνουν πιο γρήγορα ότι τώρα είναι ώρες ησυχίας και μάλλον ύπνου. Λέω μάλλον διότι εγώ αν και τυχερή το παιδάκι μου στον 2ο μήνα ξεκίνησε να κοιμάται όλο το βράδυ. Αυτό όμως ήθελα μια διαδικασία καθημερινής ρουτίνας.
Το απόγευμα χαμηλώνουμε τα φώτα, το βράδυ τα φώτα είναι κλειστά, στα γεύματα από τις 23.00 και μετά δεν του μιλάγαμε καθόλου και ξεκινήσουμε πάλι να του μιλάμε από το γεύμα των 07.00. Αυτό είναι ακόμα η καθημερινότητά μας.
Μπορεί να έτυχε, είναι σίγουρα και στο παιδί, αλλά τι να πω τουλάχιστον ΠΕΤΥΧΕ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου