Εργαζόμενη μητέρα

Τελικά το να είσαι εργαζόμενη μητέρα μπορεί να είναι εύκολο αλλά μπορεί να είναι και δύσκολο. Όλα εξαρτώνται τελικά από το πως σε αντιμετωπίζουν στην εταιρία στην οποία εργάζεσαι.
Δυστυχώς για μένα το να είμαι εργαζόμενη μητέρα είναι ότι πιο δύσκολο θα μπορούσε πραγματικά να μου συμβεί. Αγαπώ την δουλειά μου, μου αρέσει πολύ να δουλεύω αλλά εάν τελικά είναι να διαλέξω μεταξύ της οικογένειας μου και της εργασίας μου θα πω αναμφισβήτητα το πρώτο. Δουλειά μπορώ υποθέτω να βρω άλλη, αν και δύσκολα τα πράγματα έτσι όπως έχουν γίνει στην Ελλάδα, νέα οικογένεια όμως δεν θέλω.
Είμαι νέα μητέρα με 6 μηνών παιδάκι και είμαι αναγκασμένη να ταξιδεύω εκτός Ελλάδας συχνά και να είμαι εκτός σπιτιού για τουλάχιστον 3 ημέρες τον μήνα. Είναι αστείο έτσι; Ιδικά όταν σου λένε take it or leave it. Έτσι είναι όμως τα πράγματα στις πολυεθνικές, δεν υπολογίζουν τίποτα και κανέναν. Το πιο φρικτό όμως είναι να αντιμετωπίζει και η αφεντικίνα σου την κατάσταση με τρομερή αναισθησία.

Έλειπα λοιπόν αυτές τις ημέρες πάλι για δουλειά. Μακρυά από το παιδάκι μου και τον άντρα μου. Πως μπορείς να υποχρεώνεις μια μητέρα που έχει 6 μηνών παιδί να λείπει τόσο συχνά; Όσες  φορές και εάν έχω αναρωτηθεί δεν μπορώ να βρω την απάντηση. Πραγματικά ψάχνω την απάντηση και δεν την έχω.

Οι φοβίες είναι πολλές, μήπως κάνω κακό στο παιδί μου; Μήπως στεναχωριέται, του χαλάω το πρόγραμμα, θα με ξεχάσει, θα πει την μητέρα μου τελικά η την μητέρα του άντρα μου μαμά; Πολλά είναι τα ερωτήματα στα οποία πραγματικά δεν έχω απάντηση.
Και εκτός αυτού έχω και έναν άντρα που και εκείνος ταξιδεύει πολύ τον τελευταίο καιρό και τελικά αυτό το μικρό ανθρωπάκι μεγαλώνει με τις γιαγιάδες του.... και ναι συνεχίζουν να με υποχρεώνουν να ταξιδεύω συχνά. Χωρίς καμία ενοχή.

Για μένα όμως μεγαλύτερη σημασία έχει ο άνθρωπος μου και το παιδάκι μας. Calm down μου είπε το αφεντικό μου... you have to be hard for your baby... προτιμώ να είμαι ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ μου παρά να είμαι μακρυά.

Εργαζόμενη μητέρα μπορώ να γίνω και αλλού, σωστή μητέρα όμως με αυτές τις συνθήκες δεν μπορώ.
  

Υπομονή και Ψυχραιμία

Υπομονή: Είναι μια αρετή την οποία θα πρέπει να έχεις από την στιγμή που γεννάς. Εγώ προσωπικά υπομονή δεν έχω καθόλου και πόσο μάλλον τώρα που έχω και ένα μωρό μαζί μου. Από ότι όμως όλα δείχνουν από τη στιγμή που γεννάς και μετά αυτή την ωραία αρετή πρέπει με κάποιο τρόπο  να την αποκτήσεις. 

ψυχραιμία θηλυκό μόνο στον ενικό

• η διατήρηση του αυτοελέγχου σε κρίσιμες στιγμές που επιτρέπει την αντιμετώπισή τους με τη λογική και χωρίς ακραία συναισθήματα πανικού ή θυμού. Ούτε από αυτή διαθέτω φυσικά.

Και γιατί τα λέω όλα αυτά;  Τις τελευταίες μέρες ο μικρός μου έχει κάτι εξανθήματα στο σωματάκι του και το προσωπάκι του. Η γιατρός μας είπε ότι είναι ένα είδος αλλεργίας το οποίο θα το έχει έως και 3 περίπου ετών. Από ότι καταλαβαίνει λοιπόν κανείς εάν με γνωρίζει έστω και λίγο αυτό το γεγονός από μόνο του μπορεί να με τρελάνει. Και φυσικά όχι μόνο εμένα αλλά και το άντρα μου ο οποίος έχει πάθει παράκρουση μαζί μου όλες αυτές τις ημέρες. 
Είμαι νέα μητέρα και παθαίνω τις ταραχές μου, είναι δυνατόν να μην αγχώνομαι που μου λένε όλοι; Πως είναι δυνατών σε τέτοιες στιγμές ο περίγυρος σου να έχει την εντύπωση ότι εσύ απλά θα χαλαρώσεις; Εννοείτε ότι θα τρελάνεις τον άντρα σου, θα τα βάλεις με τον εαυτό σου και φυσικά με την παιδίατρο ότι κάτι δεν σου έχει πει σωστά. Θα συνεχίζεις να τρελαίνεις τον άντρα σου και θα συνεχίζεις και εσύ να βάζεις τα κλάματα όταν δεν είναι κανείς μπροστά. 
Δεν θέλεις πραγματικά να ακούσεις από κανέναν "έλα μωρέ δεν είναι τίποτα, τα μωρά τα παθαίνουν αυτά'', πραγματικά εκείνη τη στιγμή σου γυρίζουν τα μάτια. 


Η λέξεις υπομονή και ψυχραιμία λοιπόν πρέπει να είναι για τους άλλους και πόσο μάλλον για τον άντρα σου. Υπομονή διότι ναι κάποια στιγμή αυτή η τρελή η γυναίκα που παντρεύτηκες θα επανέλθει στα λογικά της  και ψυχραιμία για να κρατάς εσύ τουλάχιστον τα μπόσικα. Χαρίζω λοιπόν αυτές τις 2 απαίσιες για μένα λέξεις στον αντρούλη μου που με αγαπάει τόσο πολύ. 

Και φτάνει η ώρα να επιστρέψεις στη δουλειά

Όσο είσαι στο σπίτι με το μικρό σου λες όλη την ώρα άντε να επιστρέψω στο γραφείο να ξελαμπικάρω λίγο. Και φτάνει όντως αυτή η στιγμή. Πηγαίνεις στο γραφείο σου, δουλεύεις,κοινωνικοποιήσε πάλι και φτάνει η στιγμή που επιστρέφεις πάλι σπίτι. 

Εκείνη τη στιγμή λοιπόν λες: ΑΧ το παιδάκι μου, έχασα όλη την ημέρα και τώρα εσύ μου κρατάς μούτρα! Είναι απίστευτο πως ένα τόσο δα μικρό πλασματάκι μπορεί να σου κρατήσει μούτρα και να νοιώσεις εκείνη τη στιγμή ότι χάνετε η γη κάτω από τα πόδια σου. 

Με τις ημέρες όμως συνηθίζει αυτή την απουσία και όταν γυρίζεις πλέον σπίτι από το γραφείο απλά σου σκάει ένα τεράστιο χαμόγελο και όταν το παίρνεις αγκαλιά κρατιέται τόσο δυνατά από πάνω σου που είναι σα να σου λέει: μην με αφήσεις, σε αγαπώ πολύ, μου έλειψες. 

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που ξαφνικά αδειάζεις και καταλαβαίνεις ότι μεγαλύτερη σημασία έχει αυτό. Να είσαι στο σπιτάκι σου, με την οικογένεια σου. Ότι και εάν σου έχει συμβεί στη δουλειά όταν επιστρέφεις και βλέπεις αυτό το πλασματάκι όλα είναι και πάλι more than ok!!!!!!! 

Το κρίμα είναι βέβαια ότι χάνεις ατελείωτα νέα πράγματα που κάνει στην καθημερινότητά του και έχεις τη γιαγιά να σου λέει: έκανε αυτό σήμερα, έκανε το άλλο και εσύ απλά ακούς και περιμένεις τη στιγμή που θα το κάνει και σε σένα.

 

Τελικά ένα χαμόγελο του φτάνει

Είναι απίστευτο πραγματικά πως ένα τόσο μικρό πλασματάκι σε κάνει να τα ξεχνάς όλα. Ότι και να σου συμβαίνει όταν επιστρέφεις σπίτι και βλέπεις αυτό το τόσο μικρό πλάσμα να σου χαμογελάει αισθάνεσαι ξαφνικά ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος και ότι και να σε απασχολούσε εκείνη τη στιγμή ως δια μαγείας εξαφανίζεται. 
Ύστερα από 4 μήνες ζωής αυτού του παιδιού το μόνο που μπορώ να πω χωρίς δεύτερη σκέψη είναι πραγματικά ότι είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί. 
Είναι αυτό το πλάσμα που κοιτάζοντάς το στα μάτια νοιώθεις ότι πραγματικά είναι ολόκληρος ο κόσμος σου και το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι να είναι καλά.


Κάθε μέρα έχεις τόσα πράγματα να μάθεις μαζί του και αυτό από εσένα. Είμαι πάρα πολύ τυχερή που έχω έναν άντρα που ασχολείται τόσο πολύ με τον μικρό. Και βλέπεις ότι όσο περισσότερο παίζεις μαζί του τόσο περισσότερα πράγματα μαθαίνει από εσένα και αρχίζει να σε μιμείται στα πάντα. 


Μιλάει συνέχεια, με δικά του λόγια βέβαια, αλλά περιμένει πως θα αντιδράσεις ακούγοντάς τον. Και όσο εσύ αντιδράς τόσο περισσότερο μιλάει. 
Πλέον καταλαβαίνει τα παιχνίδια που πας να του κάνεις, όπως το αεροπλανάκι, με το που θα κάνεις την κίνηση να τον βάλεις στα πόδια σου για να τον σηκώσεις ψιλά αρχίζει και χαμογελάει. 


Έχει αρχίσει ήδη να κρατάει το μπιμπερό του σαν μεγάλο παιδί. Όταν του πεις ότι θα μπει να κάνει μπάνιο είναι ευτυχισμένος. Και φυσικά πλέον σε κάνει και ότι θέλει εκείνος. 


Χτες αγόρασα ένα βιβλίο ''125 παιχνίδια για έξυπνα και χαρούμενα παιδιά''. Το βιβλίο αναφέρει ανά 3μηνο πράγματα που πρέπει να κάνεις στο παιδί σου, παιχνίδια που θέλει. Είναι απίστευτο ότι κοιτάζοντας το πρώτο 3μηνο για να δω τί είναι αυτά που δεν κάναμε μείναμε έκπληκτη διότι πραγματικά ότι έλεγε το βιβλίο το είχαμε ήδη κάνει στο παιδάκι μας. 
Και εδώ είναι τελικά μάλλον η απάντηση στο ερώτημα: Μεγαλώνω καλά το παιδάκι μου; Θα είναι ένα χαρούμενο και καλό παιδί; Η απάντησή μου είναι ότι το ένστικτό σου είναι ο καλύτερος καθοδηγητής. Όσα βιβλία και εάν διαβάσεις τελικό το ένστικτό σου είναι αυτό που θα κάνει το παιδάκι σου ένα χαρούμενο παιδί. 


Τελικά κάθε μέρα που περνάει το πιστεύω όλο και πιο πολύ: Το να είσαι γονιός είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί σε αυτή τη ζωή. 
Ευχαριστώ τους 2 άντρες της ζωής μου, τον άντρα μου και τον γιο μου για τις μοναδικές στιγμές που μου χαρίζουν κάθε μέρα. 

Κάθε μέρα όλο και πιο μεγάλο

Είναι πραγματικά απίστευτο πόσο γρήγορα μεγαλώνουν... από τον 2ο μήνα της ζωής τους πλέον μπορούν να επικοινωνούν μαζί σου. 
Το κλάμα τους είναι πλέον διαφορετικό. Όταν πεινάνε κλαίνε έντονα και εάν δεν τους φέρεις το γαλατάκι τους δεν σταματάνε για κανένα λόγο. Όταν θέλουν αγκαλιά είναι το κλάμα το ψεύτικο που σε κοιτάνε, κλαίνε, σε κοιτάνε πάλι κλαίνε και όταν πας να κάνεις την κίνηση να τα πάρεις αγκαλιά σταματάνε και σου χαμογελάνε. Είναι τόσο μα τόσο έξυπνα και πραγματικά σε κάνουν ότι θέλουν. 
Όταν πάλι θέλουν αλλαγή πάνας έχουν ένα κλάμα ενόχλησης που όταν τα ακουμπήσεις στην αλλαξιέρα τους αρχίζουν και σου χαμογελάνε πάλι διότι κατάλαβες τι θέλανε να πουν. 
Είναι πραγματικά απίστευτο ότι μπορείς τελικά να ξεχωρίσεις αυτά τα κλάματα. 
Επίσης είναι πραγματικά απίστευτο ότι ο μικρός αυτός μπόμπιρας είναι τελικά τόσο έξυπνος που βρίσκει τρόπους να σου εξηγήσει τί πραγματικά θέλει. 


Στον 3ο-4ο μήνα περίπου αρχίζει να μιλάει μόνος του και να φωνάζει δυνατά για να ακούσει τη φωνή του. Έχει τόσο πλάκα διότι πραγματικά θέλει να σου μιλήσει εκείνη την στιγμή αλλά δεν ξέρει τις λέξεις. Του μιλάς και σε προσέχει και προσπαθήσει να σε μιμηθεί. Μέχρι που κάποια στιγμή αρχίζει να μιμείται τους ήχους που κάνεις. Ο δικός μας ο μπόμπιρας πλέον όταν είναι στην αγκαλιά να για κοιμηθεί κάνει μόνος του οοοοοο, οοοοοο, οοοο διότι έτσι έμαθε από τις γιαγιά Γιωργία και τη γιαγιά Ελένη. 


Πόσο σημαντικό είναι επίσης να του κάνεις επαναλαμβανόμενα πράγματα που του αρέσουν. Ο μπαμπάς μας τον κάνει αεροπλανάκι σχεδόν κάθε μέρα. Πλέον το έχει μάθει και όταν είναι να πάει να τον σηκώσει ψιλά πριν ακόμα κάνει την κίνηση ο μικρός βάζει τα γέλια. 


Και φαντάσου είναι ακόμα 4 μηνών και έχουμε ξετρελαθεί με όλα αυτά. Που να μεγαλώσει και άλλο και να ξεκινήσει να λέει τις πρώτες του λεξούλες. 


Πραγματικά η μεγαλύτερη ευτυχία είναι να είσαι γονέας, καθώς επίσης και να έχεις έναν μπαμπά που πραγματικά ασχολείται τόσο πολύ με τον μικρό σου μπόμπιρα. 

Σκέψεις κατά τις πρώτες 40 ημέρες

Τις πρώτες 40 ημέρες που είσαι σπίτι με αυτό το πλασματάκι πραγματικά είσαι και πάλι χαμένη. Είσαι τόσο ευτυχισμένη και παράλληλο τόσο μα τόσο κουρασμένη. 
Ο πιο σημαντικός άνθρωπος όλες αυτές τις ημέρες είναι ο άντρας σου. Είναι αυτός που την ώρα που νομίζεις ότι είσαι η χειρότερη μάνα του κόσμου εκείνη την στιγμή θα σε στηρίξει, είναι αυτός που όταν βάλεις τα κλάματα για άλλη μια φορά θα κάτσει μαζί σου, είναι εκείνος που ενώ δουλεύει την επόμενη ημέρα θα ταΐσει το μωρό στις 4 το πρωί. Είναι αυτός που θα σε βοηθήσει με τον απογαλακτισμό και πραγματικά δεν θα νοιώσεις άσχημα. Χωρίς τον άνθρωπό σου αυτές οι 40 ημέρες πραγματικά δεν βγαίνουν. Πραγματικά το πιστεύω ότι οι πατεράδες θα έπρεπε και αυτοί από το νόμο να έχουν τουλάχιστον 10 ημέρες άδεια μετά τον τοκετό. Μπορεί να μην γεννήσανε στην κυριολεξία αλλά σίγουρα και αυτοί περνάνε την μετά εγκυμοσύνη σοκαριστική περίοδο. 
Μέσα από αυτές λοιπόν τις σκέψεις θα ήθελα να ευχαριστήσω τον απίστευτο άντρα μου. 


Το πιο σημαντικό πράγμα αυτές τις 40 ημέρες είναι να μην μείνεις μέσα στο σπίτι. Μπορείς άνετα να βγαίνεις έστω και για μια ωρίτσα, να σταματήσεις να φοράς όλη την ώρα τις πυτζάμες σου, να βαφτείς λίγο και να αφήσεις έστω και για μια ωρίτσα το παιδάκι σου για να πας να ψωνίσεις κάτι καινούργιο. 
Ένα ακόμα σημαντικό είναι να μπορείς το μεσημέρι να την πέφτεις και εσύ για ύπνο μαζί με το παιδί.... κάποια στιγμή οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν. 


Εάν πάλι νοιώσεις ότι θέλεις να κλάψεις να το κάνεις, να πάρεις το μεγάλο κουτί με τα χαρτομάντιλα και να ξεσπάσεις. Βγάλτα όλα από μέσα σου. Είναι ένα ξέσπασμα που πραγματικά πιστεύω ότι το έχουμε ανάγκη. Όλα αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα, όλα αυτά είναι θέμα ορμονών. 


Κάτι ακόμα που θα ήθελα να μοιραστώ είναι το θέμα του αλλάγματος. Τις πρώτες ημέρες αλλάζαμε το μικρό μας μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, και αυτό φυσικά αναστατωνόταν. Τελικά μετά από αρκετές ημέρες το τελευταίο άλλαγμα γινόταν στις 12.00 το βράδυ και το επόμενο πάλι στις 7.00 το πρωί. Το παιδάκι μας άρχισε να βρίσκει την ηρεμία του. 


Δεν λέω, δεν ηρεμούν τα παιδάκια από τη μια στιγμή στην άλλη αλλά εάν ξεκινήσεις να μην τα ενοχλείς τις βραδινές ώρες μαθαίνουν πιο γρήγορα ότι τώρα είναι ώρες ησυχίας και μάλλον ύπνου. Λέω μάλλον διότι εγώ αν και τυχερή το παιδάκι μου στον 2ο μήνα ξεκίνησε να κοιμάται όλο το βράδυ. Αυτό όμως ήθελα μια διαδικασία καθημερινής ρουτίνας. 
Το απόγευμα χαμηλώνουμε τα φώτα, το βράδυ τα φώτα είναι κλειστά, στα γεύματα από τις 23.00 και μετά δεν του μιλάγαμε καθόλου και ξεκινήσουμε πάλι να του μιλάμε από το γεύμα των 07.00. Αυτό είναι ακόμα η καθημερινότητά μας. 
Μπορεί να έτυχε, είναι σίγουρα και στο παιδί, αλλά τι να πω τουλάχιστον ΠΕΤΥΧΕ! 

Και τελικα επιστρέψαμε σπίτι

Ύστερα από 4 ημέρες στο νοσοκομείο επιστρέψαμε σπίτι 3 άτομα από 2 που είχαμε φύγει. Και τώρα τι? Ένα πλασματάκι είναι κοιμισμένο και μόλις ξυπνήσει? τι θα κάνω? θα αρχίσει να κλαίει? και πως τελικά θα το ταίσω? πως θα το αλλάξω? πως θα το κάνω μπάνιο?
Πράγματα που σου φαίνονται βουνό και τελικά ως δια μαγείας όλα γίνονται απλά.
Οι πρώτες ημέρες είναι πραγματική κόλαση είναι η αλήθεια. Αρχικά η ψυχολογία σου είναι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Τη μια γελάς, την άλλη κλαις, μια κοιμάσε όρθια, μια σε βοηθάει η μανούλα σου ή η πεθερούλα σου αλλά ο μόνος που μπορεί να το ταίσει αυτό το πλασματάκι είσαι εσύ.
Είναι τόσο μαγικό να βλέπεις ένα τόσο δα μικρό πλασμάκι να έχει ανάγκη την αγκαλία σου, το άκουσμα της φωνής σου, το χτύπο της καρδίας σου. Είναι στιγμές που πραγματικά σου δίνουν κουράγιο.
Η εξάντληση είναι καθημερινή υπόθεση, ένα όμως έχω να πω.... ΝΑΙ θα κοιμηθείς και πάλι. Θα έρθει μια ημέρα για μένα ο 2ος μήνας που απλά θα κοιμηθείς ολόκληρο το βράδυ χωρίς το παιδάκι σου να ξυπνήσει. 
Μεγάλωνει τόσο γρήγορα, κάθε μέρα είναι ένα άλλο παιδάκι, αρχίζει σιγά σιγά να σε κοιτάζει, να σε βλέπει, δειλά δειλά αρχίζει να σου χαμογελάει, να αντιδράει, να΄βγάζει ήχους, να λέει αγκού.... Και όλα αυτά μέσα στους πρώτους 3 μήνες της ζωής του. 
Όλες οι δύσκολες στιγμές των πρώτων 40 ημερών ξαφνικά δεν υπάρχουν, δεν θυμάτε κανένας τίποτα.
Κουράγιο λοιπόν στις νέες μανούλες, κουραγιο λοιπον στους νέους μπαμπάδες, κουράγιο λοιπόν στο μικρό πλασματάκι.